Περνώντας στο τεχνικό κομμάτι, το Revelations χρησιμοποιεί την ίδια μηχανή με τους προκατόχους του, κάτι που σημαίνει ότι δείχνει μεν λίγο γερασμένη, αλλά κατορθώνει να παρουσιάσει πολύ καλής ποιότητας γραφικά, με σωστούς χρωματισμούς, προσεγμένες σκιές, καλοσχηματισμένους χαρακτήρες με το γνωστό υψηλού επιπέδου animation που τους χαρακτηρίζει και πολλές όμορφες λεπτομέρειες στο περιβάλλον. Την παράσταση κλέβει, φυσικά, η Κωνσταντινούπολη, που είναι χάρμα οφθαλμών και μπορείτε να τριγυρνάτε και να τη χαζεύετε για ώρες. Ευχάριστο είναι το ότι η Anvil μηχανή γραφικών είναι ακόμη περισσότερο optimized σε σχέση με το Brotherhood και μπορείτε να αυξήσετε το επίπεδο λεπτομέρειας χωρίς σημαντικές απώλειες σε frame rate. 

Τα ίδια ισχύουν για το ορχηστρικό soundtrack του παιχνιδιού, που ακολουθεί τα αναμενόμενα standards για ένα blockbuster παιχνίδι και είναι πραγματικά εξαιρετικό, ατμοσφαιρικό και απόλυτα ταιριαστό με τα τεκταινόμενα. Όσο για τις φωνές των ηθοποιών, είναι υψηλών προδιαγραφών και σε σημεία εκπλήσσουν τον παίκτη με την πειστικότητά τους, με μοναδικές εξαιρέσεις μόνο κάποιες ελληνικές εκφράσεις τύπου «ti distihia», «katara» κ.λπ., που η προφορά τους θυμίζει Αμερικανό τουρίστα σε αιγαιοπελαγίτικο νησί. Ας μην είμαστε, όμως, υπερβολικοί, και μόνο που οι ιθύνοντες έκαναν τον κόπο να βάλουν τόσες ελληνικές λέξεις στο παιχνίδι, είναι άξιοι αναφοράς.

Συνοψίζοντας, το Assassins Creed Revelations αποτελεί το ιδανικό κλείσιμο για την τριλογία του Ezio. Δεν προσφέρει κάτι εντελώς νέο και όσοι θεωρούσαν τους μηχανισμούς του Brotherhood ήδη «κουρασμένους», το Revelations δεν θα τους αλλάξει άποψη. Για τους λάτρεις της συνταγής, όμως, μπορεί της Ubisoft να της έπεσε λίγο πιπεράκι παραπάνω, αλλά συνολικά αποτελεί ένα πολύ εύγεστο έδεσμα και σε περίπτωση που σας άρεσαν τα προηγούμενα, είναι σίγουρο ότι θα λατρέψετε και αυτό. Εν αναμονή του Assassins Creed 3, λοιπόν, και της πτώσης (;) της αυλαίας...