Μετά το debriefing, ήγγικεν η ώρα για τη «μητέρα των μαχών». Φυσικά, πριν συναντήσω τον Αλέξανδρο, φρόντισα να προετοιμαστώ κατάλληλα: Επαιξα κάμποσα «ματσάκια» με άλλους αντιπάλους, κυρίως στο 5 vs. 5, προκειμένου να εξασκηθώ, να ανακαλύψω τεχνικές και – εννοείται - να ανεβάσω το level μου (χε χε…).

Επιλέγουμε πάλι πλευρές: NOD ο Αλέξανδρος, GDI η αφεντιά μου. Προτιμώ –ξανά - το offense class, αφού θα μου δώσει την ευελιξία που απαιτείται για γρήγορη κυριαρχία. Μετά τα πρώτα αναγνωριστικά βήματα στο πεδίο της μάχης, ήρθε η ώρα για σφαγή. Με νωπές ακόμη τις μνήμες της πανωλεθρίας στο πρώτο παιχνίδι, ο Αλέξανδρος σίγουρα θα ήθελε να πάρει το αίμα του πίσω, οπότε οφείλω να είμαι προσεκτικός.

Φτιάχνω γρήγορα έναν στρατό με Strikers, Titan MKII (μία τεράστια, αν και αργοκίνητη μονάδα) και Wolves (tanks με μυδραλιοβόλα, εξαιρετικά απέναντι σε μεσαία οχήματα). Οι πρώτες κατά μέτωπον συγκρούσεις είναι νικηφόρες, μίας και συνδύασα επιτυχώς μονάδες ικανές να εξουδετερώσουν κάθε τύπο αντιπάλου. Ωστόσο, δυσκολεύτηκα αρκετά, και φαίνεται πως και ο Αλέξανδρος είχε κάνει (και αυτός) τα «ιδιαίτερα μαθήματά» του.

Αρχικά προσπαθούσε να επιτεθεί με Scorpion tanks και Avengers (αρκετά αποτελεσματικά μεσαίου μεγέθους τεθωρακισμένα), αλλά, έστω και οριακά, αποτύγχανε. Παράλληλα, προσπαθούσε «ύπουλα» να κερδίσει nods, στέλνοντας στα μουλωχτά ολιγάριθμες ομάδες μονάδων, που μάλιστα είχαν και την δυνατότητα stealth. Oμολογώ ότι ζορίστηκα. Αλλά η νίκη ήρθε. Εστω και πιο αργά από ότι περίμενα. Και επειδή «η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή» κ.λπ., το χάρηκα και περισσότερο.

Ο Αλέξανδρος απαιτεί rematch. Κανένα πρόβλημα. Και εκεί που ετοιμαζόμουν να πω «καλώς τα παιδιά, καλώς τα 3-0», ο αντίπαλος με αιφνιδίασε, με κίνηση ματ: Χρησιμοποιώντας έναν στρατό από engineers κατάφερνε να κάνει άμεσα repair, ελαχιστοποιώντας έτσι τις απώλειες. Ακολουθώντας (ή μάλλον «τελειοποιώντας») τις τακτικές που χρησιμοποίησε στο προηγούμενο ματς, άρχισε να με διαλύει. Δεν προλάβαινα να αμυνθώ σε κάποιο node, στέλνοντας τις μονάδες μου και ξαφνικά έκανε «ντου» σε άλλα nodes, πάντα πιάνοντάς με στον ύπνο. Να ’τα ο Αλεξ…

Οι πόντοι έρρεαν για τον Admiral. Δύσκολα θα μπορούσα να το γυρίσω. Και ξαφνικά… θαύμα: Λίγο πριν φτάσει στο όριο των 2.500 πόντων, το παιχνίδι τον πετάει έξω (μόνο αυτόν), και η νίκη πάλι έρχεται στα χέρια μου! Ε, beta είναι, συμβαίνουν αυτά. Αλλά και πάλι: Η τύχη ευνοεί τον ισχυρό (μουαχαχαχά)!

Over And Out

Εκτοτε, αφού ανανεώσαμε τις διπλωματικές σχέσεις μας, με τον Αλέξανδρο παίξαμε κυρίως 5 vs. 5, με άλλους παίκτες απ’ όλον τον κόσμο, και πραγματικά εδώ το C&C 4 δείχνει τα δόντια του. Γρήγορο, χαοτικό, εθιστικό, αλλά παράλληλα απαιτεί καλή συνεργασία μεταξύ των παικτών που βρίσκονται στην ίδια ομάδα, μια και μόνο μέσω της κατανομής ρόλων και του αλτρουιστικού παιχνιδιού η νίκη είναι εφικτός στόχος. Κάποιος πρέπει να έχει support class, άλλος defense και πάει λέγοντας. Το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δεν «ανακαλύπτει τον τροχό», αλλά σίγουρα διαφέρει από τους προκατόχους του σε καίρια σημεία. Η συγκεκριμένη κατεύθυνση που επέλεξε να ακολουθήσει η ΕΑ, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, καθώς από την μία ξεφεύγει από την κουραστική πλέον συνταγή του παρελθόντος και από την άλλη δίνει τη δυνατότητα για γρήγορα, ξέφρενα matches, με αχαλίνωτη δράση και φρενήρη ρυθμό.

Βέβαια, υπάρχουν κάποια «θέματα» ακόμη, κάτι λογικό, αφού έχουμε να κάνουμε με beta έκδοση και μάλιστα πολύ καιρό πριν από την κυκλοφορία του παιχνιδιού. Κατ’ αρχάς, δεν ξέρω πώς θα εφαρμοστεί τελικώς το leveling system. Γιατί όπως είναι τώρα, προκαλεί πρόβλημα ισορροπιών στο παιχνίδι, καθώς οι «υψηλόβαθμοι» έχουν πρόσβαση σε καλύτερες μονάδες και upgrades σε σχέση με τους παίκτες που ξεκινάνε. Παράλληλα, δεν είδα να υπάρχει κάποιο matchmaking σύστημα (προκειμένου να αναμετρώνται αντίπαλοι παρόμοιου level), αν και λογικά θα δούμε κάτι ανάλογο στην τελική έκδοση. Επίσης, το interface στα menus του παιχνιδιού θέλει ένα «φρεσκάρισμα», ενώ καλό θα ήταν να μπορούσαμε να δούμε πληροφορίες για τους αντιπάλους μας. Τέλος, αυτό που επιθυμώ διακαώς να δω, είναι ένα πιο αποτελεσματικό zoom-out (και απ’ ό,τι φαίνεται, απασχολεί πολλούς παίκτες), καθώς στο μέγιστο επίπεδο και πάλι είναι υπερβολικά κοντά. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι είναι ακόμη πολύ νωρίς για εξαγωγή συμπερασμάτων: beta είναι, και μάλιστα μόνο για το multiplayer κομμάτι.

Εν κατακλείδι, το C&C 4 δείχνει από τώρα ότι έχει όλα τα φόντα προκειμένου να πρωταγωνιστήσει. Φαντάζομαι, δε, ότι από τη στιγμή που αποτελεί το κύκνειο άσμα της σειράς, μας περιμένουν πολλές εκπλήξεις και στο single player κομμάτι. Οπως και να έχουν τα πράγματα, η 16^η Μαρτίου του 2010 πλησιάζει επικίνδυνα… Μπας και πάρει το αίμα του πίσω ο Αλέξανδρος…