Παραμονές εορτών. Γιορτινό κλίμα, ευχάριστη διάθεση και, επιτέλους, πλησιάζουν οι μέρες για την πολυπόθητη ξεκούραση. Ενα απογευματάκι καθόμασταν με το φίλτατο Αλέξανδρο Γκέκα και συζητούσαμε τα σχέδιά μας για τις γιορτές (ξέρετε τώρα, ποια games θα παίξουμε κ.λπ.). Ολα κυλούσαν ήρεμα, μέχρι που πετάχτηκε στην κουβέντα ένας άλλος φίλτατος, αρχισυντάκτης αυτήν τη φορά. Νόμος: Οταν «πετάγεται στην κουβέντα αρχισυντάκτης», σπανίως είναι για καλό… Πρώτη κουβέντα: «Ετοιμαστείτε.» Παρακαλώ; «Ξεχάστε γιορτές και παραμύθια. Θέλω να χυθεί αίμα! Θέλω το πεδίο της μάχης να γεμίσει παλιοσίδερα! Πλέον είστε ορκισμένοι αντίπαλοι!» Αρχισα να ανησυχώ. Ετσι είναι ο Kuv άραγε την περίοδο των εορτών; Μετά ήρθε η – ας πούμε - εξήγηση: «Μπαίνετε στη multiplayer beta του Command & Conquer 4.» Μάλιστα. Ξεχνάμε γιορτές και μελομακάρονα, ένα πράγμα μας ενδιαφέρει πλέον, το πολυπόθητο Tiberium….
Baby Steps
Αφού ξεμπερδέψαμε με τα διαδικαστικά, ήρθε η ώρα να μπούμε στο παιχνίδι με τον Αλεξ και να αρχίσουμε την προσαρμογή. Στην beta έκδοση δεν υπάρχει tutorial. ΟΚ, μικρό το κακό, θα «ξεπάρουμε» στην πορεία. Ούτε λόγος να διαβάσουμε το guide που μας παρείχαν οι άνθρωποι της ΕΑ, this is war, gentlemen! Χωρίς πολλά-πολλά, ήρθε η ώρα να πάρουμε το βάπτισμα του πυρός. Επιλέγω GDI (πάει μόνο του το ποντίκι, είμαι καλούλης κατά βάθος…) και ο Αλέξανδρος πάει NOD. Το παιχνίδι φορτώνει και…. Go, go, go!
Ξεκινάμε και πρέπει να επιλέξουμε class. Κόλλησα προς στιγμήν. Τι είναι τούτα; Offense, Defense και Support; Επιλέγω Offense, χωρίς να ξέρω τι έχει να μου προσφέρει. Εν συνεχεία, παίρνω τον έλεγχο του Crawler, της βασικής μονάδας μας, που είναι στην ουσία κινητή βάση, και την τοποθετώ στο landing zone που καθορίζει το παιχνίδι. Τσεκάρω λίγο το interface, που διαφέρει σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Δεν υπάρχει πλέον sidebar και όλες οι επιλογές βρίσκονται συγκεντρωμένες στο κάτω μέρος της οθόνης, όπως στα περισσότερα RTS. Στα δεξιά βλέπω ένα tab με τα οχήματα που μπορώ να κατασκευάσω, τα οποία παραδόξως είναι λίγα, 5 στον αριθμό, ενώ παρέχεται και περιγραφή τους. Με μία πρώτη ματιά φαίνεται ότι ακολουθείται η λογική «πέτρα, ψαλίδι, χαρτί»: Κάθε unit είναι ιδανικό για να εξουδετερώσει κάποιον συγκεκριμένο αντίπαλο, αλλά παράλληλα καθίσταται ευάλωτο σε κάποιον άλλον. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι το ότι δεν υπάρχουν «χρήματα» στο παιχνίδι, ας πούμε tiberium, αλλά βλέπω ότι έχω στη διάθεσή μου command points και κάθε μονάδα κοστίζει CPs. Χωρίς άλλη καθυστέρηση, μια και δεν ξέρω τι καλό μου ετοιμάζει ο Αλέξανδρος, αρχίσω τη μαζική παραγωγή οχημάτων, κυρίως Strikers, ρομποτικών units, που είναι φτηνά, αξιόπιστα και με εξαιρετική ταχύτητα. Ο,τι καλύτερο, δηλαδή, για rushes.
Ξεχύνομαι στο πεδίο της μάχης. Παράλληλα βλέπω στο minimap 5 σημεία (με αρίθμηση από το 1 έως το 5) και πάω προς το πιο κοντινό. Εκεί βλέπω ένα κτήριο, γνωστό ως TCN (Tiberium Control Network) Node. Με το που πλησιάζω, γεμίζει μία μπάρα, και, τελικά, γίνεται μπλε, κάτι που σημαίνει ότι πλέον είναι υπό τον έλεγχό μου. Στο πάνω μέρος της οθόνης, παρατηρώ ότι υπάρχει ένα χρονόμετρο που μετρά αντίστροφα μέχρι το τέλος του παιχνιδιού (μία ώρα) ενώ υπάρχει και το score box. Με την κατάληψη του TCN node, αρχίζω να μαζεύω πόντους και προηγούμαι. Αρα, αυτό είναι, υποθέτω, το objective μας: να ελέγξουμε τα περισσότερα nodes, μαζεύοντας πόντους και αυτός με τους περισσότερους στο τέλος κερδίζει.
Πάω προς το επόμενο πιο κοντινό node. Στο δρόμο, βλέπω κάτι πράσινα crates. Τα μαζεύω και με χαρά παρατηρώ ότι τα units μου ανεβάζουν rank. Στη συνέχεια, περνάμε δίπλα από ένα turret. Με την ίδια λογική που διέπει την κατάληψη των nodes, περνάει υπό τον έλεγχό μου, χρήσιμο για την αναχαίτιση του αντιπάλου. Φτάνοντας στο node, έρχομαι πρόσωπο με πρόσωπο, για πρώτη φορά με τις μονάδες του Αλέξανδρου. Αμηχανία. Στιγμιαία παύση. Αλλά είμαστε αντίπαλοι. Κι αυτό σημαίνει ότι δεν λογαριάζω φιλίες, τουλάχιστον στο πεδίο της μάχης. Αμεσα δίνω εντολή για επίθεση. Το μόνο που μένει από τις μονάδες του αντιπάλου είναι μερικά παλιοσίδερα που σκονίζονται στην αφιλόξενη έρημο.
Από κει και πέρα, τα υπόλοιπα ήταν παιχνιδάκι. Οι μονάδες μου ήταν πιο ισχυρές από αυτές του Αλέξη, είχαν και εμπειρία μάχης, και έτσι η κατάληψη και των 5 nodes ήταν υπόθεση ολίγων λεπτών. Οι πόντοι μου φτάνουν τους 2.500 (έναντι περίπου 500 του Αλέξανδρου) και ξαφνικά…. Victory! Οποια πλευρά φτάσει πρώτη αυτό το όριο (ανεξάρτητα από το χρόνο) κερδίζει το παιχνίδι.
