Στον τεχνικό τομέα, το The Saboteur αφήνει αντιφατικές εντυπώσεις. Από τη μία έχουμε ένα Παρίσι αχανές, ατμοσφαιρικά φωτεινό (ή σκοτεινό, ανάλογα με το πού βρίσκεστε) και με όλα τα ξακουστά σύμβολα και μνημεία του να είναι παρόντα (Πύργος του Αϊφελ, Notre Dame κ.λπ.), από την άλλη η αρχιτεκτονική των περισσότερων κτηρίων είναι κάπως άτσαλη και μπερδεμένη, ιδίως όταν κυκλοφορείτε στις στέγες αυτών. Η πόλη πάντως σφύζει από κόσμο που περπατά, τρέχει, χτυπιέται ή κρύβεται από τους Ναζί, ενώ ακόμα και όταν βγείτε από το Παρίσι το περιβάλλον εξακολουθεί να είναι προσεγμένο, χωρίς «νεκρές» περιοχές. Γενικά πρόκειται για μία πειστική αναπαράσταση μίας μεγάλης πόλης και των περιχώρων της.

Οι χαρακτήρες είναι όμορφα σχεδιασμένοι, με προσοχή στα πρόσωπα των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων, αλλά με μέτριο animation - ιδίως κάποιες κινήσεις είναι αρκετά «σπασμωδικές». Ομως το γεγονός ότι πρόκειται για απευθείας port από τις κονσόλες κουβαλά κάποια κουσούρια, όπως έλλειψη antialiasing και μηδαμινές επιλογές ρυθμίσεων στα γραφικά, με συνέπεια το οπτικό αποτέλεσμα να μην εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες των σύγχρονων PCs. Επίσης το παιχνίδι μαστίζεται από πολλά bugs, με σοβαρότερο το πρόβλημα με τις ATi κάρτες γραφικών (σε σημείο να μην ξεκινά καν!), ενώ προσωπικά μου κόλλησε 2-3 φορές χωρίς προφανή λόγο, και μάλιστα σε καίρια σημεία. Ευτυχώς που το σύστημα Auto-Save λειτουργεί πολύ καλά και δεν χρειάστηκε να επαναλάβω μεγάλα τμήματα του παιχνιδιού. Ενα patch (τουλάχιστον) είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο, αν και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές κυκλοφορεί ένα beta patch, που, όπως λέει και το όνομά του, είναι beta, οπότε πιθανόν να μην έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα σε μερικά συστήματα.

Πάρα πολύ καλό είναι και το soundtrack του παιχνιδιού, το οποίο ταιριάζει απόλυτα με το κλίμα της εποχής, με το γνωστό τραγούδι του ’64 «Feeling Good», φυσικά, να ξεχωρίζει, ενώ καλή δουλειά έχει γίνει και στις ομιλίες των πρωταγωνιστών, οι οποίοι συνήθως μιλούν αγγλικά με προφορά ανάλογη της εθνικότητάς τους με αρκετά πειστικά αποτελέσματα, αν και οι Ναζί που θα βρείτε στο δρόμο μιλάνε κανονικά γερμανικά. Τα ηχητικά εφέ των εκρήξεων και πυροβολισμών απλώς εξυπηρετούν το σκοπό τους, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο.

Εν κατακλείδι, το The Saboteur είναι ένας αξιόλογος τίτλος, αρκεί να μην περιμένετε κάτι επαναστατικό. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που στοχεύει στο καθαρό fun, δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει σε κανέναν τομέα (συνδυάζει στοιχεία σχεδόν από κάθε παιχνίδι του είδους που έχετε παίξει) και τα καταφέρνει πολύ καλά. Η διάρκειά του είναι ικανοποιητική -προσωπικά μου πήρε γύρω στις 12 ώρες να ολοκληρώσω το βασικό story του παιχνιδιού και τις περισσότερες παράπλευρες αποστολές-, αλλά η αλήθεια είναι ότι προς το τέλος προχωρούσα αρκετά γρήγορα, όχι γιατί πλησίαζε το deadline για το άρθρο, αλλά γιατί ανυπομονούσα να δω τι γίνεται παρακάτω.

Και αυτό είναι ίσως ένα από τα σημαντικότερα ατού του παιχνιδιού, ότι από τη στιγμή που θα νιώσετε οικεία με τους μηχανισμούς του και ξεπεράσετε τις πρώτες «νωχελικές» ώρες, δεν πρόκειται να το αφήσετε από τα χέρια σας μέχρι να το τελειώσετε. Τόσο το όμορφο σενάριο όσο και η έντονη δράση του δύσκολα θα αφήσουν ασυγκίνητους τους οπαδούς του είδους και, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα αξιοπρεπέστατο κύκνειο άσμα για την Pandemic Studios.