O βασιλιάς των 8-bit παρέμεινε ζωντανός μέχρι το 1995, οπότε η Commodore σταμάτησε την παραγωγή του. Μέσα σε αυτά τα 13 χρόνια που μεσουρανούσε στο προσκήνιο, η θρυλική εταιρεία φρόντισε να ανανεώνει συνεχώς το πρόσωπο του βασιλιά, κυκλοφορώντας νέα μοντέλα, τα οποία, ωστόσο, στον πυρήνα τους δεν εμφάνιζαν ιδιαίτερα μεγάλες διαφορές από το βασικό σύστημα που έκανε την εμφάνισή του το 1982. Σχεδόν ταυτόχρονα με την εμφάνιση του Commodore 64, και μόνο για την «ιδιαίτερη» αγορά της Ιαπωνίας, κυκλοφόρησε το MAX Machine. Τo ιδιόμορφο αυτό υβρίδιο μεταξύ κονσόλας και προσωπικού υπολογιστή συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο από τον VIC-20 όσο και από τον Commodore 64. Παρόλο που ήταν ενδιαφέρον και πρωτότυπο, δεν «έπιασε» στην ιαπωνική αγορά, και γρήγορα κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων. Εναν χρόνο αργότερα η Commodore, σε μία προσπάθεια να «κοντράρει» τον Apple II, έριξε στην αγορά τον Educator 64, ο οποίος συνδύαζε τις δυνατότητες του CBM 64 με τη φιλοσοφία των συστημάτων PET. Αν και προορίζονταν για να χρησιμοποιηθούν στην εκπαίδευση, τελικά τα αμερικανικά σχολεία προτίμησαν τις παλαιότερες και ανθεκτικότερες εκδόσεις των PET. Το 1984 κυκλοφόρησε η SX-64, μία φορητή έκδοση του γνωστού υπολογιστή, η οποία έχει μείνει στην ιστορία ως το πρώτο έγχρωμο φορητό computer. Στο κέντρο του μπορούσε κανείς να διακρίνει το floppy disk drive, καθώς επίσης και μία μικρή έγχρωμη οθόνη πέντε ιντσών. Η ομολογουμένως περίεργη αυτή version του CBM 64 δύσκολα βρήκε απήχηση στην αγορά.

Ο πραγματικός διάδοχος του βασιλιά των 8-bit κάνει την εμφάνισή του το 1985, αφού οι υπολογιστές Commodore 128 διατήρησαν την αίγλη του προκατόχου τους και τη συμβατότητά του, βελτιώνοντας παράλληλα πολλές πτυχές του αρχικού hardware. Το 1986 o Commodore 64 υφίσταται έναν ολικό επανασχεδιασμό με τον Commodore 64C, όχι μόνο σε επίπεδο εξωτερικής εμφάνισης, αλλά και εσωτερικής, με τα κυκλώματά του να βασίζονται σε νεότερες εκδόσεις. Ο 64C αντικατέστησε επάξια τον πρώτο υπολογιστή της σειράς και αύξησε ακόμη περισσότερο τη βάση χρηστών του γνωστού μηχανήματος. Επιπλέον, το 1990, την περίοδο που ο Commodore 64 βάδιζε προς τη δύση της ζωής του, η μεγάλη εταιρεία κυκλοφόρησε το γνωστό υπολογιστή υπό τη μορφή κονσόλας! Αν και σχεδιάστηκε για να κοντράρει το Master System της SEGA και το NES της Nintendo, το εν λόγω πείραμα αποτέλεσε άλλη μία εμπορική αποτυχία στην ιστορία της Commodore. Την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε και ένα πρότυπο του Commodore 65, ενός υπολογιστή που θα αναλάμβανε τα ηνία από τον 64άρη και τον 128άρη. Δυστυχώς, παρόλο που διέθετε αρκετά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, δεν τα κατάφερε ποτέ να βρει το δρόμο του προς τη μαζική παραγωγή.

Η εδραίωση μίας gaming culture

Ισως να χρειαζόμασταν ένα ολόκληρο περιοδικό για να αναλύσουμε επαρκώς τα επιτεύγματα και την παρουσία του βασιλιά των 8-bit, και αναμφίβολα οι πέντε σελίδες του «Emulator’s Corner» φαντάζουν λίγες για να καλύψουν το εύρος και τη δυναμική του. Προτού, ωστόσο, ολοκληρώσουμε το αφιέρωμά μας στον ξεχωριστό υπολογιστή της Commodore, δεν θα μπορούσαμε να μη σταθούμε στο πιο ισχυρό χαρακτηριστικό του, που δεν ήταν άλλο από την τεράστια υποστήριξη που απολάμβανε από τις εταιρείες λογισμικού. Χιλιάδες τίτλοι αναπτύχθηκαν πάνω στον Commodore 64 (συνολικά μετρά περισσότερους από 10.000 εμπορικούς τίτλους), αφού η τεράστια βάση των χρηστών του, τα εξελιγμένα chips εικόνας και ήχου αλλά και το γεγονός ότι οι developers μπορούσαν να προγραμματίσουν εύκολα πάνω στην BASIC 2.0 τον καθιστούσαν ένα «ασφαλές στοίχημα» για το σύνολο της βιομηχανίας της ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας. Πάνω σε αυτόν δημιουργήθηκαν τα πρώτα demos και κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο να περάσουν σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό. Χωρίς αμφιβολία, ο Commodore 64 εδραίωσε την έννοια της κουλτούρας του gaming, συνενώνοντας το χόμπι με το μεράκι για δημιουργία, δημιουργώντας ουσιαστικά μία ολόκληρη γενιά από gamers που διέθεταν διακριτά χαρακτηριστικά. Σίγουρα, χωρίς αυτόν η εικόνα του gaming θα ήταν τελείως διαφορετική!