Το παιχνίδι χρησιμοποιεί το κλασικό pause-and-play tactical combat σύστημα που ανάπτυξε στο πέρασμα των χρόνων η εταιρεία. Το σύστημα αυτό δουλεύει αρκετά καλά, φτάνει να καθορίσετε πολύ καλά τις τακτικές των άλλων μελών της ομάδας σας. Η οπτική των μαχών είναι διπλή: ή με θέα από πάνω προς κάτω (zoom out με τη ροδέλα του mouse) ή από το ύψος του κεφαλιού (zoom in με τη ροδέλα του mouse). H πρώτη ενδείκνυται για πιο "turn based" μάχες, μια και επιτρέπει καλύτερο έλεγχο της ομάδας. Η δεύτερη είναι για πιο κοντινά και εντυπωσιακά πλάνα μαχών.

 Οι μάχες του παιχνιδιού στηρίζονται στη σωστή λειτουργία της ομάδας και προς το τέλος του παιχνιδιού θα γίνουν πολύ πιο σύνθετες, μια και θα χειρίζεσαι μεγαλύτερο αριθμό δυνάμεων. Αυτό που περίμενα να δω και που μόνο το Risen μέχρι στιγμής έχει ενσωματώσει στη δράση του, είναι τα darkspawn τέρατα να είχαν ξεχωριστό pattern κινήσεων το καθένα, ώστε οι μάχες να γίνονται πολύ πιο δύσκολες. Δυστυχώς για μένα ή ευτυχώς για άλλους, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.

 Αποστολές - Δράση

 Η δράση του παιχνιδιού δεν στηρίζεται δυστυχώς σ' έναν ανοικτό κόσμο, όπως αυτός των Oblivion και Risen, αλλά, όπως και το Drakensang, κινείσαι από τη μία περιοχή στην άλλη. Στη διαδρομή, πολλές φορές, εχθροί θα σας διακόψουν την πορεία και θα σας επιτεθούν.

Οι αποστολές του παιχνιδιού είναι αρκετά καλά σχεδιασμένες και καλύπτουν όλα τα Origins του παιχνιδιού. Επαναλαμβάνω ότι αυτό που κάνει το παιχνίδι να ξεχωρίζει είναι πως θα καλείσαι να παίρνεις συνέχεια αποφάσεις, ανάλογα με τη φυλή και το χαρακτήρα σου, και πρέπει να προσέχεις πάρα πολύ, υπολογίζοντας κάθε φορά τη σωστή «χημεία» της ομάδας σου. Εδώ προσέξτε μία λεπτομέρεια. Στην ομάδα σας πρέπει να υπάρχει πάντα ένας Rogue χαρακτήρας με ισχυρό lockpicking skill, μια και δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να ανοίγεις τα διάφορα σεντούκια! Στον κόσμο του παιχνιδιού με ενόχλησε πάρα πολύ η τρομερά περιορισμένη διαδραστικότητα με το περιβάλλον, την οποία, προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν θίγει κανείς, ενώ όλοι τους "θάβουν" τα adventure games γι' αυτόν ακριβώς το λόγο! Τριγυρνάς σε τεράστιες βιβλιοθήκες και δεν μπορείς να ακουμπήσεις ούτε ένα βιβλίο, βλέπεις μερικά τρομερά σπαθιά και δεν σου επιτρέπεται να πάρεις κανένα. Ελεος!

Το φινάλε του είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικό, ιδιαίτερα θεαματικό, και περιλαμβάνει μία σειρά σημαντικών αποφάσεων και μαχών. Υπάρχουν διαφορετικά προ-φινάλε, ανάλογα με σημαντικές αποφάσεις που θα πάρεις. Η τελική αναμέτρηση, όμως, είναι μία και καλή. Πολύ καλή, έστω και αν με υποχρεώνουν να μονομαχήσω με ένα από τα αγαπημένα μου δρακουλίνια...