Το παιχνίδι αρχίζει ιδανικά. Μέσα από προοπτική τρίτου προσώπου (αλά Silent Hill) αρχίζουμε την περιπλάνησή μας στο άσυλο και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις πρώτες προκλήσεις του Jigsaw. Επειτα από καιρό επιτέλους βλέπουμε ένα survival horror game που δεν δίνει προτεραιότητα στη δράση και στις μάχες, αλλά στην επίλυση γρίφων.

Οι γρίφοι και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε χαρακτηρίζονται, αρχικά, από ποικιλία, αφού έχουμε να κάνουμε με puzzles διάφορων τύπων, μέχρι και κάποια quick time events. Αν και οι γρίφοι είναι σχετικά απλοί, συχνά έχουμε και περιορισμό χρόνου, με την αδρεναλίνη να χτυπά κόκκινο. Πέρα από τους κλασικούς γρίφους, ενίοτε θα πρέπει να προβούμε σε «απεγνωσμένες» κινήσεις (όπως, για παράδειγμα, να βρούμε το κλειδί μίας πόρτας μέσα σε ένα βαρέλι με οξύ ή σε μία βρόμικη τουαλέτα γεμάτη με χρησιμοποιημένες σύριγγες!), που πιο πολύ έχουν στόχο να μας σοκάρουν παρά να μας δυσκολέψουν. Γενικά η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού είναι πιστή στον αποτρόπαιο και αποκρουστικό χαρακτήρα των ταινιών, και μολονότι δεν μας «τρομάζει» με την κλασική έννοια του όρου, επιτυγχάνει να μας μεταδώσει αισθήματα πανικού, απελπισίας και απόγνωσης. Κυριολεκτικά νιώθουμε ότι είμαστε ένα πιόνι στο παιχνίδι του Jigsaw (σημ. αρχισυντάκτη: για λίγο νόμιζα ότι θα έγραφες «πιόνι στο παιχνίδι του Κουβόπουλου»).

Εντούτοις, όσο προχωράμε στο παιχνίδι, οι γρίφοι αρχίζουν να επαναλαμβάνονται, το “shock value” σταδιακά υποχωρεί και η αγωνία μετατρέπεται αναπόφευκτα σε ανία. Πραγματικά, μετά τις πρώτες ώρες παιχνιδιού, θα νιώθετε πως εκτελείτε… αγγαρεία, αφού θα βλέπετε και θα κάνετε διαρκώς τα ίδια πράγματα. Πόσες φορές πια να «σοκαριστούμε» μπροστά στα ίδιο αποτρόπαιο θέαμα; Πώς να συντηρηθεί το ενδιαφέρον μας για το παιχνίδι όταν αντιμετωπίζουμε σωρηδόν πανομοιότυπους γρίφους; Παράλληλα, κάποιες επιλογές φαντάζουν ελαφρώς επιτηδευμένες, απλώς και μόνο για να επιμηκυνθεί η διάρκεια του παιχνιδιού. Η διάρκεια, παρεμπιπτόντως, του παιχνιδιού κυμαίνεται περίπου στις 10 ώρες, αλλά με τόση βαρεμάρα, πιστέψτε με, θα σας φανούν περισσότερες.

Και φτάνουμε στο μελανότερο σημείο του παιχνιδιού… To combat system. Ειλικρινά, στα τόσα χρόνια που παίζω παιχνίδια, σπανίως έχω δει τόσο προχειροφτιαγμένο σύστημα μάχης. Υπερβολικά αργή απόκριση, ανύπαρκτο collision detection, ενώ απουσιάζει οποιαδήποτε έννοια τακτικής ή χρήσης σκέψεως. Μολονότι υπάρχει light και heavy attack (και guard, αν και σπανίως λειτουργεί), συνήθως το χρησιμότερο όπλο είναι… η προσευχή, αφού πατώντας κάποιο κουμπί περνούν μερικά δευτερόλεπτα μέχρις ότου «πάρει μπρος» ο χαρακτήρας μας. Πραγματικά τραγική υλοποίηση. Το μόνο θετικό της όλης υπόθεσης είναι ότι -ευτυχώς- οι μάχες είναι λίγες, και κάποιοι εχθροί μπορούν να εξοντωθούν με ένα δύο χτυπήματα, γλιτώνοντάς μας από την περαιτέρω ταλαιπωρία…