Ξεκινώντας το παιχνίδι, είτε σε sandbox mode, είτε το campaign (15 αποστολές/διαφορετικά νησιά με συγκεκριμένα objectives), το πρώτο στοιχείο που θα σας ενθουσιάσει είναι η αίσθηση της ελευθερίας που σας προσφέρεται. Το παιχνίδι σάς προσφέρει το νησί, με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά του, σας ορίζονται κάποια objectives, και από κει και πέρα είναι στο χέρι σας το πώς θα επιτύχετε τους στόχους σας. Μπορείτε να ακολουθήσετε πολλές διαφορετικές οδούς, που καθεμία μπορεί τελικά να σας οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά με τι κόστος, ε; Μπορείτε, για παράδειγμα, να δημιουργήσετε έναν τουριστικό παράδεισο ή μία στρατοκρατούμενη δικτατορία. Στο χέρι σας είναι.

Κατ’ αρχάς, σε όλα τα (αξιοπρεπή) management games υπάρχει μία μαγική λέξη: Ισορροπία. Εδώ πραγματικά θα γίνετε… ζογκλέρ! Για κάθε δράση, άλλωστε, υπάρχει και αντίδραση. Πάντα θα πρέπει να ζυγίζετε τις επιλογές σας, κάθε στιγμή θα πρέπει -στο βάθος του μυαλού σας- να έχετε υπ’ όψιν σας τις πιθανές συνέπειες που μπορεί να έχετε και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που ενδέχεται να προκληθούν. Και μολονότι το παιχνίδι έχει έναν χιουμοριστικό χαρακτήρα (και ουχί ανάλαφρο), είναι εξαιρετικά ρεαλιστικό και κυνικό στο εξής: Οπως και στην πραγματικότητα, έτσι κι εδώ, σε καμία περίπτωση, ποτέ δεν θα μπορέσετε να τα έχετε με όλους καλά. Το δόγμα αυτό, βεβαίως, δεν αφορά μόνο στο εσωτερικό του κρατιδίου σας, αλλά και στις σχέσεις σας με τις υπερδυνάμεις της εποχής, τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ. Δύσκολα μπορούμε να παίξουμε και στα δύο ταμπλό, οπότε κοιτάμε να απομυζήσουμε όσα περισσότερα κέρδη μπορούμε, με τη δέουσα προσοχή βεβαίως. Μπορεί ο πόλεμος να είναι «Ψυχρός», αλλά για μας μπορεί να γίνουν και θερμά τα πράγματα…

Ενα άλλο στοιχείο που με εξέπληξε ευχάριστα και προσδίδει επιπλέον ενδιαφέρον στο παιχνίδι είναι η ύπαρξη κάποιων (φαινομενικά) τυχαίων συμβάντων, αλλά και πραγματικών ιστορικών γεγονότων της εποχής, για τα οποία, φυσικά, πρέπει να λαμβάνετε κάποιες αποφάσεις. Δεν θα αναφέρω αυτά που μου έτυχαν, προκειμένου να μη σας χαλάσω την έκπληξη, αλλά σας εφιστώ την προσοχή: Οσο αθώα και «τυχαία» και αν μοιάζουν κάποια από τα γεγονότα αυτά, σκεφτείτε καλά τη στάση που θα τηρήσετε, αφού ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να οδηγήσει το πράμα… Επίσης, ωραία προσθήκη αποτελούν και τα edicts (διατάγματα) που έχετε στη διάθεσή σας. Μπορείτε, αν θέλετε, να επιτρέψετε π.χ. το γάμο μεταξύ ίδιου φύλου ή τις πυρηνικές δοκιμές, ή πιο απλά να δώσετε από διπλή μερίδα φαγητού στον κάθε κάτοικο. Φυσικά, καθένα από τα διατάγματα αυτά έχει τα «υπέρ» του, αλλά ταυτόχρονα έχει και κάποια «κατά». Είπαμε: Ισορροπία…

Good Mooooooorning Tropico!

Σαν άλλος… Robin Williams (από το «Good Morning Vietnam» ντε), ο Juanito, ο φοβερός και τρομερός ραδιοφωνικός παραγωγός του (γκουχ γκουχ) «ελεύθερου» ραδιοφωνικού σταθμού του Tropico, κάθε τρεις και λιγάκι βγάζει τις απολαυστικές ανακοινώσεις του, που σατιρίζουν τα πάντα! Δένουν απόλυτα με το ελαφρώς χιουμοριστικό/σατιρικό υφάκι του τίτλου, ενώ αποτελούν και χρήσιμο εργαλείο προκειμένου να έχετε μία σφαιρική εικόνα της διακυβέρνησής σας. Γενικά, ο τομέας του ήχου είναι καταπληκτικός. Το soundtrack του παιχνιδιού, με μπόλικα κομμάτια latin μουσικής (rumba, salsa, κ.λπ.) είναι από τις μουσικές επενδύσεις που λες «πάω να κάτσω στο σαλόνι και αφήνω το παιχνίδι να τρέχει, μόνο και μόνο για τη μουσική». Ναι, ναι, τόσο καλό είναι το soundtrack.

Πού να δείτε, όμως, και τα γραφικά! Η Heamimont, δημιουργός του τίτλου, έχει κάνει τρομερή δουλειά στον τομέα αυτό και σε πολλά σημεία πραγματικά θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα με όσα θα δείτε. Υποστηρίζονται όλες οι τελευταίες τεχνολογίες, η έμφαση στη λεπτομέρεια συγκλονίζει, υπάρχουν ρεαλιστικά καιρικά φαινόμενα και κύκλος ημέρας/νύχτας. Η συνολική εικόνα που αντικρίζετε είναι, με μία λέξη, πανέμορφη. Αλλωστε, για ειδυλλιακά τροπικά νησιά μιλάμε, να μη βλέπουμε τουλάχιστον και αντίστοιχα γραφικά;

Vote For El Prsidente… Or Else

Φυσικά, με όλα αυτά, ίσως να νομίζετε ότι το παιχνίδι δεν είναι και το πιο εύκολο στον κόσμο… και θα έχετε δίκιο. To Tropico 3 είναι δύσκολο σε γενικές γραμμές, θέλει και συνήθεια το interface, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα νιώσετε ότι σας «αδικεί». Η όποια δυσκολία οφείλεται στο πολύ απλό γεγονός ότι δεν προσπαθεί να σας πάρει από το χέρι και να σας οδηγήσει στην επιτυχία, δεν σας βάζει σε ένα μονοπάτι λέγοντας «ακολούθησέ το». Επειδή σας προσφέρει τόση ελευθερία, είναι λογικό κάποιες φορές να κινηθείτε ανορθόδοξα, με συνέπεια το… game over. Από κει και πέρα, απαιτεί αρκετό από το χρόνο σας και τη δέουσα προσήλωση. Αλλωστε, σχεδόν όλα περνούν από το χέρι σας.

Εν κατακλείδι, το Tropico 3 καταφέρνει να ξεχωρίσει από το σωρό των περισσότερων city building/management games, γιατί έχει ποικιλία, αντοχή στο χρόνο και κατορθώνει διαρκώς να εκπλήσσει ευχάριστα. Καταφέρνει να συνδυάζει στοιχεία οικονομικής διαχείρισης και άσκησης πολιτικής, ενώ είναι χιουμοριστικό/σατιρικό (και μέσα στη σάτιρα κρύβονται επιμελώς πικρές αλήθειες…), χωρίς όμως να γίνεται σαχλό, εις βάρους του παιχνιδιού. Το κυριότερο, όμως, προτέρημά του, είναι ότι το Tropico 3 είναι ένας τίτλος με το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα και με ισχυρή προσωπικότητα, κάτι που σπάνια πλέον συναντάμε.