Πούλησε σαν ζεστό ψωμάκι, λαγάνα πολυτελείας για την ακρίβεια. Εσπασε όλα τα ρεκόρ. Θεωρείται ως ο πιο hot τίτλος της χρονιάς. Ωρα να δούμε όμως και κατά πόσο αξίζει όλες αυτές τις τιμές, με βάση τα αυστηρά κριτήρια που έχει θεσπίσει το PC Master…

Ξεκινώντας το παιχνίδι, μας προσφέρονται τρεις επιλογές: το single player campaign, το multiplayer βεβαίως, ενώ έχει προστεθεί και ένα τρίτο game mode, το Spec Ops, μία σειρά από προκλήσεις με συγκεκριμένα objectives, τα οποία μπορούμε να παίξουμε μόνοι μας ή co-op με κάποιο φίλο μας. Πρώτη στάση μας, εννοείται, είναι η single player campaign.

Η campaign του MW2 συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το πρώτο παιχνίδι της σειράς. Μετά την εξόντωση του Zahkaev, ο οποίος πλέον αντιμετωπίζεται ως λαϊκός ήρωας στη Ρωσία, ο πνευματικός διάδοχός του, ο Makarov, αποτελεί το νέο στόχο μας. Ο συγκεκριμένος κύριος είναι πολύ πιο αδίστακτος σε σύγκριση με τον «προκάτοχό» του, δίχως ίχνος ηθικών αναστολών… Δεν πρόκειται να σας εκμυστηρευτώ τίποτε άλλο για το story του παιχνιδιού, προκειμένου να μη σας χαλάσω την έκπληξη (και πιστέψτε με, θα εκπλαγείτε σε πολλά σημεία…). Μιλάμε, πάντως, για πλοκή αντάξια κάποιας χολιγουντιανής blockbuster ταινίας, ενώ σε ορισμένα τμήματα του παιχνιδιού θα σας έρθουν στο μυαλό σκηνές που έχετε παρακολουθήσει στον κινηματογράφο.

Το MW2 κατορθώνει το αδιανόητο: Ξεπερνά τον προκάτοχό του σχεδόν σε όλα τα σημεία, κατά την ταπεινή άποψή μου, προσφέροντάς μας μία συγκλονιστική εμπειρία, με πολύ δυνατές σκηνές, με ανατροπές, απορροφώντας μας κυριολεκτικά στον κόσμο του. Η δράση είναι απλώς καταιγιστική, δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα, και μοιάζει με μία απίστευτα διασκεδαστική βόλτα σε ένα roller-coaster. Φυσικά, δεν λείπουν και οι υπερβολές (ειδικά κάποια ψυχροπολεμικά «κολλήματα»), αλλά το παιχνίδι θα σας αιχμαλωτίσει και σε πολλές περιπτώσεις θα σας κάνει να σκεφτείτε πόσο ομιχλώδες είναι το παγκόσμιο σκηνικό.

Ολα καλά, λοιπόν; Χμ… Οχι ακριβώς. Οσο διασκεδαστική κι αν είναι η sp campaign, έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα: Είναι τραγικά μικρή. Θα σας πάρει γύρω στις 5 ώρες προκειμένου να την ολοκληρώσετε, και το κακό είναι ότι θα περάσετε τόσο καλά παίζοντας, που θα σας φανεί ακόμα πιο μικρή.

Τέλος, θα μπορούσε η πλοκή να παρουσιάζεται πιο συγκροτημένα, αφού οι όποιες πληροφορίες μάς παρέχονται κατά τη διάρκεια των loading screens, ως επί το πλείστον. Κάτι τέτοιο εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι γίνεται χαμός, μεταφερόμαστε από τη μία μεριά του κόσμου στην άλλη και τα δεδομένα ανατρέπονται διαρκώς.

Το MW2 προσφέρει τεράστια ποικιλία από game modes, αν και βασιλιάς παραμένει το Team Deathmatch. Το matchmaking system δουλεύει πολύ καλά, σπάνια υπάρχει διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των ομάδων, ενώ ελάχιστες φορές παρατήρησα κάποιο πρόβλημα στην όλη διαδικασία (κάποια random log-outs). Με μεγάλη χαρά σας ενημερώνω πως δεν συνάντησα πουθενά lag (αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι υπάρχει πολύ συχνά), ενώ το 9vs9 λειτουργεί ικανοποιητικά, αν αναλογιστούμε και το γεγονός ότι οι χάρτες δεν είναι και πολύ μεγάλοι. Οι οποίοι χάρτες, να σημειώσουμε, αποτελούν παραδείγματα υποδειγματικού σχεδιασμού.

Τα γραφικά, βασισμένα σε μία αναβαθμισμένη έκδοση της μηχανής του πρώτου MW, είναι εντυπωσιακά, με αρκετή λεπτομέρεια, αν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν κάτι αξιομνημόνευτο, αφού έχουμε δει καλύτερα γραφικά σε άλλα FPS. Ομως καταφέρνουν να σας αιχμαλωτίσουν στο παιχνίδι, χωρίς να «ξεζουμίζουν» τον υπολογιστή.

Εν κατακλείδι, παρά τα όσα ελέχθησαν και γράφτηκαν πριν να κυκλοφορήσει ο τίτλος, το MW2 αποτελεί τελικά ένα διαμάντι του gaming: Ομορφο, εντυπωσιακό, με μοναδική αξία στο χρόνο, έστω κι αν είναι λίγο τραχύ στις άκρες.

Απολαύστε το πλήρες review στο τεύχος 243 του PC Master (Iανουάριος 2010).