Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όλοι γνωρίζουμε ότι τα computer games μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα ή μη ενός συστήματος. Ο Dragon 32 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα computer ικανό να παίξει παιχνίδια, ωστόσο το πρόβλημα που ανέκυπτε ήταν ότι ο εν λόγω προσωπικός υπολογιστής διέθετε ένα chipset γραφικών που ήδη είχε αρχίσει να δείχνει τα χρονάκια του (υπενθυμίζουμε ότι ο TRS-80, στον οποίο βασιζόταν, είχε κυκλοφορήσει δύο χρόνια νωρίτερα). Συνολικά ο Dragon 32 μπορούσε να απεικονίσει 9 χρώματα. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος αριθμός ήταν πλασματικός, αφού καθίστατο εφικτός μόνο σε χαμηλές αναλύσεις. Στην ανώτερη resolution (256x192) το σύστημα ήταν ικανό να απεικονίσει μόνο διχρωμία (μαύρο μαζί με άσπρο ή μαύρο σε συνδυασμό με το πράσινο), κάτι που, όπως και να το κάνουμε, δεν το καθιστούσε ελκυστικό στους απαιτητικούς gamers. Επιπλέον, ένα βασικό πρόβλημά του ήταν ότι δεν μπορούσε να αναμείξει κείμενο με γραφικά.
Αυτό με απλά λόγια σήμαινε ότι λέξεις όπως το “Score” ή το “Life”, για παράδειγμα, δεν μπορούσαν να αποτυπωθούν εύκολα στην οθόνη. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα επηρέασε ακόμη πιο αρνητικά οποιαδήποτε σκέψη για είσοδο του Dragon στην αγορά του εκπαιδευτικού τομέα, που εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε ανοδική πορεία. Παρά τις αδυναμίες του στην απεικόνιση των γραφικών, ο Dragon 32 διέθετε έναν σεβαστό αριθμό τίτλων από πίσω του, κάτι που οφειλόταν κυρίως στην εν μέρει συμβατότητά του με τον Tandy TRS-80 (τα cartridges έτρεχαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, σε αντίθεση με τις κασέτες που δεν επιδείκνυαν πλήρη συμβατότητα). Τα development houses της εποχής στο σύνολό τους δεν υποστήριξαν τον Dragon, γιατί ήταν πολύ δύσκολο και εξαιρετικά χρονοβόρο για τους προγραμματιστές να γράψουν τίτλους για τον επεξεργαστή του, ο οποίος, όπως προαναφέραμε, ήταν εντελώς διαφορετικός από τους processors που βρίσκονταν στο προσκήνιο. Ως γνωστόν, οι developers της εποχής προτιμούσαν να πραγματοποιούν ports από το ένα σύστημα στο άλλο, ενώ ο προσανατολισμός των εταιρειών ανάπτυξης ήταν να μπορούν τα προϊόντα τους να κάνουν την εμφάνισή τους σε όσο το δυνατόν περισσότερες πλατφόρμες. Η πολυπλοκότητα του 6809, η οποία, όμως, πήγαζε από την τεχνολογική ανωτερότητά του, αποδείχτηκε, τελικά, η «αχίλλειος πτέρνα» του Dragon 32.
Παραμύθι χωρίς δράκο…
Τους πρώτους έξι μήνες, οι πωλήσεις του Dragon 32 ήταν εξαιρετικές, αφού υπολογίζεται ότι πουλήθηκαν περισσότερες από 40.000 μονάδες. Οι υπεύθυνοι της Dragon Data ακολούθησαν μία πανέξυπνη στρατηγική, βάζοντας ουσιαστικά το σύστημά τους μέσα στις περισσότερες αλυσίδες καταστημάτων ηλεκτρονικών (εν αντιθέσει με τον Spectrum, που ήταν διαθέσιμος μόνο μέσω ταχυδρομικής αποστολής). Οι ισχυρές πωλήσεις οδήγησαν την κατασκευάστρια εταιρεία να επεκτείνει τις δραστηριότητές της, ανοίγοντας ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής στο Port Talbot της Ουαλίας για να μπορέσει να καλύψει τις ανάγκες της αυξημένης ζήτησης. Ωστόσο, παρά την καλή «εκκίνηση» του μηχανήματος, η συνέχεια δεν αποδείχτηκε το ίδιο καλή, αφού ο Dragon αντιμετώπισε τρομερό ανταγωνισμό.
Η έλευση του πιο οικονομικού Oric-1 σε συνδυασμό με την εμφάνιση του φτηνού Spectrum των 16KB έστρεψαν γρήγορα το καταναλωτικό κοινό προς άλλες κατευθύνσεις. Η Dragon Data αδυνατούσε να μειώσει το κόστος παραγωγής, γι’ αυτό και επιχείρησε να ανακτήσει τα σκήπτρα ρίχνοντας στην αγορά την 64KB έκδοση του Dragon (πέραν της μνήμης RAM δεν υπήρχαν ιδιαίτερες διαφορές ανάμεσα στους δύο προσωπικούς υπολογιστές). Η κάπως τσουχτερή τιμή του Dragon 64 (στοίχιζε γύρω στις 225 λίρες) δεν του άφησε και πολλά περιθώρια. Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του 64άρη, οι πωλήσεις εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε πτωτική πορεία και ο κίνδυνος της χρεωκοπίας για την Dragon Data ήταν κάτι παραπάνω από ορατός. Τους πρώτους μήνες του 1984 η εταιρεία προσπάθησε να αντιστρέψει τη δυσμενή κατάσταση που είχε διαμορφωθεί, ξεκινώντας το σχεδιασμό δύο φρέσκων μοντέλων, του Dragon Professional και του Dragon 128. Δυστυχώς, όμως, τον Ιούλιο του ίδιου έτους η εταιρεία αναγκάστηκε να κλείσει για πάντα τις πόρτες της και έτσι το 8-bit παραμύθι του «δράκου» δεν είχε, τελικά, happy ending.
Αν και ο επίσημος κύκλος ζωής του συστήματος ήταν πολύ μικρός (λίγο παραπάνω από δύο έτη), αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναπτύχθηκε γύρω του μία ισχυρή community, η οποία συνέχισε να ασχολείται ενεργά με την ανάπτυξη εφαρμογών και παιχνιδιών για αρκετά χρόνια μετά το πέσιμο της αυλαίας. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι μετά το κλείσιμο της Dragon Data τα καταστήματα πωλούσαν τον Dragon σχεδόν… κοψοχρονιά για να αποτινάξουν από πάνω τους το stock που είχε δημιουργηθεί. Αναμφίβολα, ο Dragon αποτέλεσε έναν εξαιρετικό προσωπικό υπολογιστή πολλαπλών ρόλων, ο οποίος κατάφερε να βρει απήχηση σε διαφορετικές κατηγορίες χρηστών. Από τη μία υπήρχαν οι πιο αρχάριοι, οι οποίοι μπορούσαν να ασχοληθούν με τα games και την εκμάθηση της Microsoft Basic, και από την άλλη οι πιο έμπειροι, που μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για πιο επαγγελματικές εφαρμογές. Μπορεί να μη διαθέτει την αναγνωρισιμότητα και την ακτινοβολία του Commodore 64 και του Spectrum, παρόλα αυτά και ο «δράκοντας» έβαλε και εκείνος ένα μικρό λιθαράκι στην περαιτέρω εξέλιξη της ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας και του home computing.
