Η ιστορία του παιχνιδιού ήταν αρκετά απλή. Παίρναμε το ρόλο του Theron, του υπηρέτη ενός Grey Lord (ενός πανίσχυρου μάγου, σχεδόν ισάξιου με θεό), του οποίου ο αφέντης ήταν στα πρόθυρα της ανακάλυψης ενός πανίσχυρου spell. Το spell αυτό, όμως, στράφηκε εναντίον του και τον μεταμόρφωσε στον Lord Chaos (που ήταν ο μεγάλος κακός του παιχνιδιού), κόβοντας στην ουσία τον εαυτό του στη μέση. Ο “καλός” εαυτός του φυλακίστηκε σε μία άλλη διάσταση, ενώ ο “κακός” κατέλαβε το dungeon του μέχρι πρότινος Grey Lord. Στην προσπάθειά του να αποτρέψει το κακό ήμισύ του από το να βυθίσει τον κόσμο στο σκοτάδι, η καλή πλευρά του στρατολόγησε διάφορους ήρωες για να διεισδύσουν στο άντρο του και να καταστρέψουν τον Lord Chaos. Ολοι τους, όμως, είτε σκοτώθηκαν από τα τέρατα είτε πέθαναν από τις τρομερές παγίδες του σκοτεινού μπουντρουμιού. Ετσι λοιπόν, στράφηκε στο βοηθό του, τον Theron, ο οποίος ήταν άυλος, ως αποτέλεσμα του ξορκιού, και τον επιφόρτισε να πάει στο dungeon και να επιλέξει τέσσερις από τους ήρωες, των οποίων οι ψυχές ήταν φυλακισμένες σε μαγικούς καθρέφτες.

Ισως το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού και αναμφίβολα αυτό που έκανε τον παίκτη να κολλάει με τις ώρες και να τινάζεται από τη θέση του, όταν τον χτυπούσε κάποιο τέρας από τα πλάγια ή από πίσω, ήταν η υποβλητική ατμόσφαιρά του. Οι σκοτεινοί διάδρομοι και τα δωμάτια, οι πόρτες, οι καταπακτές, οι ζωντανές φωτιές (!) οι βηματισμοί των τεράτων (αυτή ήταν άλλη μία καινοτομία που εισήγαγε το Dungeon Master – ο ήχος ακουγόταν από τη μεριά από όπου πλησίαζαν τα τέρατα – dolby!), συνέθεταν ένα υποβλητικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο ο παίκτης κυριολεκτικά χανόταν, στην προσπάθειά του να βρει το firestaff και να νικήσει τον Lord Chaos.

Το Dungeon Master ήταν χωρίς αμφιβολία ο πατέρας αυτού του είδους των RPGs. Ενδεικτικό της απήχησης που είχε και της επανάστασης που έφερε το DM στο χώρο των RPGs, είναι το ότι πολλά παιχνίδια που κυκλοφόρησαν μετά από αυτό, ήταν βασισμένα πάνω του. Το παράθυρο από όπου βλέπαμε τη δράση να εκτυλίσσεται, ο τρόπος που χρησιμοποιούνταν τα όπλα, το point 'n' click σύστημα αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον, ακόμη και το ύφος των γρίφων που καθιέρωσε το DM, χρησίμευσαν ως βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκαν αργότερα ορισμένα πολύ αξιόλογα παιχνίδια. Τόσο εθιστικό και καινοτόμο ήταν το DM, που μερικοί το θεωρούν ως το καλύτερο RPG που έχει κυκλοφορήσει ποτέ.