Το gameplay του τίτλου ήταν ίσως το πιο διασκεδαστικό και εθιστικό κομμάτι του. Ο παίκτης έβλεπε την δράση πίσω από τον παίκτη που έλεγχε, ενώ υπήρχαν τρία πλήκτρα, ένα για σουτ, ένα για πάσα και ένα για αλλαγή παίκτη. Ο χειρισμός του ήταν απλοϊκός και εντυπωσιακός, αφού με ορισμένους συνδυασμούς πλήκτρων, το παιχνίδι έδινε τη δυνατότητα για ορισμένες εντυπωσιακές κινήσεις. Για παράδειγμα, αν πατούσαμε το σουτ και την πάσα ταυτόχρονα, τότε ο παίκτης μας έδινε πάσα για “alley hoop”, ενώ αν πηγαίναμε για «κάρφωμα» και πατούσαμε μία ακόμη φορά το πλήκτρο του σουτ, τότε ο παίκτης μας έκανε ένα εντυπωσιακό «σπάσιμο της μέσης», αποφεύγοντας πιθανό εξευτελισμό που θα προερχόταν από «τάπα» του αντιπάλου.

Οσον αφορά στο «μονό» το παιχνίδι ήταν άκρως εθιστικό, αν και σε κάποιες περιπτώσεις έμοιαζε να κλέβει λίγο… Κατ’ αρχάς, ας ξεκινήσουμε, αναφέροντας ένα θετικό που δεν ήταν άλλο από το «όσο κερδίζεις, συνεχίζεις». Αυτό σήμαινε πως μετά το τέλος κάθε περιόδου, αν ο παίκτης ήταν μπροστά στο σκορ, θα μπορούσε να συνεχίσει να παίζει μέχρι να χάσει. Αυτό το χαρακτηριστικό, αν και ήταν λίγο δίκοπο μαχαίρι, ήταν πολύ καλύτερο από αυτό του μεταγενέστερου NBA JAM, που ό,τι και αν γινόταν, θα έπρεπε να βάλει ο παίκτης νόμισμα για να συνεχίσει.

Καιρός, όμως, να εξηγήσουμε τι εννοούμε όταν λέμε πως το παιχνίδι «έκλεβε» ελαφρώς… Οσο καλός και να ήταν κάποιος, δεν μπορούσε να πάρει και να κρατήσει μία διαφορά για δύο λόγους: πρώτον, από ένα σημείο και ύστερα δεν έμπαινε τίποτε! Πραγματικά, όταν η διαφορά κατάφερνε να ανέβει στους 10+ πόντους, ήταν πρακτικά αδύνατον να μπει άλλο καλάθι, εκτός και αν προερχόταν από κάρφωμα. Δεύτερον, προς το τέλος κάθε περιόδου, ο υπολογιστής κυριολεκτικά σεληνιαζόταν! Εκλεβε την μπάλα συνέχεια, δεν έτρωγε προσποιήσεις, έριχνε «τάπες» με τη σέσουλα και έβλεπε το καλάθι σαν βαρέλι από όπου και αν σούταρε! Τότε ήταν που ο παίκτης έπρεπε να δείξει χαρακτήρα, αφού θα έπρεπε να παίξει «την άμυνα της ζωής του» και να κρατήσει τη διαφορά που, υποτίθεται πως έπρεπε να είχε χτίσει.

Ας περάσουμε τώρα στο άλλο χαρακτηριστικό που έκανε το παιχνίδι να ξεχωρίσει και δεν ήταν άλλο από το «διπλό» του. Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά, αλλά το Run ’n’ Gun θα πρέπει να ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδι που υποστήριζε διπλό σε δύο διαφορετικά μηχανήματα. Αυτό και μόνο ήταν αρκετό για να εντυπωσιάζει όσους τύχαινε να παίξουν με ένα φιλαράκι τους. Στην πράξη, τα πράγματα ήταν ακόμη καλύτερα, αφού το gameplay του παιχνιδιού επέτρεπε εντυπωσιακές φάσεις που έδιναν τροφή σε «πειράγματα» και σχόλια από τους παρευρισκόμενους. Το κακό βέβαια ήταν πως για να ευχαριστηθούν οι παίκτες το παιχνίδι, έπρεπε να ήταν εφοδιασμένοι με πολλά χρήματα…

Το Run ’n’ Gun ήταν η επιτομή της διασκέδασης στα παιχνίδια μπάσκετ των arcades. Ακόμη και με την έλευση του NBA JAM, πολλοί προτιμούσαν τις λιγότερο εξεζητημένες και περισσότερο ρεαλιστικές μάχες του Run ’n’ Gun. Συνδύαζε γρήγορη δράση, εύκολο χειρισμό και εντυπωσιακές φάσεις, ενώ πολλά στοιχεία του gameplay του δανείστηκαν μεταγενέστερες παραγωγές. Στις μέρες μας είναι δύσκολο να το βρείτε κάπου, αφού arcade rooms δεν υπάρχουν, αλλά, αν κάποιος ψάξει, μπορεί να το παίξει στο MAME και να βγάλει το άχτι του… Προσοχή, όμως! Οταν βάλετε το παιχνίδι, θα σας βγάλει ένα error και θα νομίζετε πως έχει κάποιο πρόβλημα. Αυτό που πρέπει να κάνετε, είναι να κρατήσετε πατημένο το F2 και να πατήσετε μετά το F3.