Οσο για το gameplay, διέφερε από το κλασικό πυροβολήστε-ό,τι-κινείται-στην-οθόνη, αφού συνδύαζε έναν πιο ανοιχτό τρόπο παιχνιδιού με ποικίλα objectives (διάσωση ομήρων, προστασία προσώπων ή χώρων κ.λπ.) και δυνατότητα για σχετικά ελεύθερη περιήγηση, ενώ ο παίκτης έπρεπε συν τοις άλλοις να είναι φειδωλός, εξοικονομώντας πολύτιμα καύσιμα και πυρομαχικά. Ισως μία εξήγηση για την παρουσία όλων αυτών των καινοτόμων στοιχείων μπορεί να δοθεί από τα λεγόμενα του ίδιου του δημιουργού του παιχνιδιού, Mike Posehn, ο οποίος είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι “πριν φτιάξω το Desert Strike, όχι απλά δεν ήμουν προγραμματιστής παιχνιδιών, αλλά ούτε καν gamer!”. Αυτό βέβαια που δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει ούτε ο ίδιος, ήταν ότι το παιχνίδι του θα γινόταν παγκοσμίως διάσημο, όχι τόσο για την τεράστια αποδοχή που θα τύχαινε από τους ανθρώπους του χώρου, αλλά για τη θύελλα που θα ξεσήκωνε λόγω των έμμεσων αναφορών του στο νωπό εκείνη την εποχή “Πόλεμο του Κόλπου”, με αποκορύφωμα την απαγόρευση της κυκλοφορίας του τίτλου σε ορισμένα βρετανικά καταστήματα και, φυσικά, το αχαρακτήριστο κάψιμο αντιτύπων από Αμερικανούς πεζοναύτες έξω από σημεία πώλησης!

Οι gamers, ωστόσο, αποδείχθηκαν πιο ανοιχτόμυαλοι και το δέχθηκαν με ανοιχτές αγκάλες, με αποτέλεσμα το Apache (ή για να είμαστε πιο ακριβείς, οι άλλοι τύποι ελικοπτέρων που χρησιμοποιήθηκαν στα sequels) να συνεχίσει τις αποστολές του με τα Jungle Strike (1993) και Urban Strike (1994), αλλά και στη γενιά των 32-bit μηχανημάτων (έστω και με την αρχική ομάδα ανάπτυξης να μην έχει ουσιαστική συμμετοχή στο σχεδιασμό τους) με τα Soviet Strike (1996) και Nuclear Strike (1997).