The Legend of Zelda

ΕΙΔΟΣ: Action/Adventure

ΠΑΙΚΤΕΣ: 1

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ: NES

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ: Nintendo

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, αν και είχα εξαρχής καταλήξει προς μία κατεύθυνση δεδομένου του κεντρικού θέματος, η διαδικασία επιλογής τίτλου για τον τρέχοντα μήνα με βρήκε διχασμένο: Από τη μίσ, είχα ένα παιχνίδι που, αν γινόταν καθολικό δημοψήφισμα ανάμεσα στους απανταχού gamers του πλανήτη για το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών, θα κέρδιζε κατά πάσα πιθανότητα τον τίτλο με ποσοστά που θυμίζουν προεδρικές εκλογές στην Κούβα! Στην πορεία, ωστόσο, θυμήθηκα πως το πνεύμα της στήλης είναι να ανασύρει μνήμες του παρελθόντος και όσο κι αν ντρέπομαι γι’ αυτό που θα πω, το μαγευτικό Ocarina of Time (γιατί περί ου ο λόγος), το απόλαυσα μόνο μέσω εξομοιωτή στο PC μου αρκετά χρόνια μετά την εποχή που άλλαξε τον κόσμο, αφού ουδέποτε είχα την τύχη να είμαι κάτοχος ενός Nintendo 64. Ετσι, μου έμενε μία μόνο επιλογή, ένα εξίσου ιστορικό παιχνίδι, το οποίο μάλιστα είχα την τύχη να το χαρώ στην αυθεντική μορφή του, έστω κι αν χρειάστηκε να χτυπήσει την πόρτα μου… δύο φορές!

Βλέπετε, το 1992 όταν είχα αποκτήσει το πολυαγαπημένο μου NES (τότε ακόμη, τα video games ερχόντουσαν στο Ελλάντα με αρκετά χρόνια καθυστέρηση), είχα συνηθίσει σε τίτλους με απλοϊκό gameplay και με μέγιστο βάθος αυτό του… Super Mario Bros. Οταν, λοιπόν, δανείστηκα από κάποιον συμμαθητή μου (αυτή ήταν η κλασική πρακτική που εφαρμόζαμε τότε) το Legend of Zelda, αν και εντυπωσιάστηκα αρχικά αντικρίζοντας το ολόχρυσο cartridge, μία κίνηση της Nintendo που ήθελε να προβάλει το ότι αποτελούσε το πρώτο παιχνίδι στην ιστορία των video games που διέθετε ενσωματωμένη μπαταρία για να μπορεί ο παίκτης να αποθηκεύει τη θέση του, δεν του αφιέρωσα πάνω από μία-δύο ώρες, αφού στο άπειρο εντεκάχρονο μυαλό μου, ο τρόπος παιχνιδιού είχε φανεί ακατάληπτος και υπερβολικά περίπλοκος για ό,τι είχα συνηθίσει. Η ειρωνεία έγκειται στο ότι του έδωσα, τελικά, μία δεύτερη ευκαιρία, μόλις λίγους μήνες αργότερα, αφού πρώτα, όμως, είχα εντρυφήσει στο δεύτερο παιχνίδι της σειράς, το οποίο θεωρείται από τους περισσότερους ως ένα από τα “μαύρα πρόβατα” της οικογένειας, τουλάχιστον ανάμεσα στους τίτλους που αναπτύχθηκαν από την ίδια τη Nintendo, για να μην παραβλέψουμε το κεντρικό θέμα μας …

Το σενάριο του παιχνιδιού, φυσικά, δε διεκδικούσε δάφνες πρωτοτυπίας. Το Βασίλειο της Hyrule τρομοκρατείται από το σατανικό μάγο Ganon, ο οποίος απήγαγε την πριγκίπισσα Zelda και αναζητεί το Triforce of Wisdom, το τρίτο κομμάτι του Triforce, ενός πανίσχυρου ιερού αντικειμένου, που θα τον βοηθήσει να αποκτήσει ανυπέρβλητη δύναμη και να γίνει ο άρχοντας της Hyrule. Ο ήρωάς μας, ο Link, πρέπει να κάνει άνω κάτω τόσο τον υπέργειο όσο και τον υπόγειο κόσμο της Hyrule, ώστε να ανακτήσει πρώτος τα οκτώ κομμάτια στα οποία έχει διασπαστεί το Triforce και, τελικά, να αντιμετωπίσει τον ίδιο τον Ganon, σώζοντας την πριγκίπισσα. Σε αντίθεση με το κοινότοπο σενάριο, όμως, το ίδιο το παιχνίδι έφερε αρκετές καινοτομίες στο χώρο, με πρώτη και σημαντικότερη το ότι συνδύαζε στοιχεία από διαφορετικές κατηγορίες, κάτι που δεν του επέτρεπε να κατηγοριοποιηθεί σε κάποιο από τα μέχρι τότε γνωστά είδη. Αν και κατά βάση αποτελούσε ένα action παιχνίδι, το Legend of Zelda περιείχε αρκετά RPG, adventure και puzzle στοιχεία, ικανά να το κατατάσσουν σε μία νέα κατηγορία παιχνιδιών, τα αποκαλούμενα “κονσολικά RPGs”, την οποία, φυσικά, εγκαινίασε το ίδιο και την τιμούν δεκάδες άλλοι τίτλοι μέχρι σήμερα. Ενας τεράστιος κόσμος προς εξερεύνηση, μη γραμμικό gameplay, δεκάδες διαφορετικά αντικείμενα για να χρησιμοποιήσετε και αμέτρητοι γρίφοι και μυστικά, είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που έκαναν το Legend of Zelda να ξεχωρίσει από την πρώτη στιγμή, κερδίζοντας την εκτίμηση του κοινού.

Ανάμεσα στα πολλά ρεκόρ που συνόδευσαν το παιχνίδι, ήταν και αυτό του πρώτου παιχνιδιού που κατόρθωσε να πουλήσει επταψήφιο αριθμό αντιτύπων, χωρίς να συμπεριλάβουμε, βέβαια, το Super Mario Bros., το οποίο συμπεριλαμβανόταν στη συσκευασία του NES, ενώ μέχρι σήμερα, το Legend of Zelda έχει φτάσει σε 7-8 εκατομμύρια σπίτια.