Μπορεί ο τίτλος να αποτελεί παράφραση του συνθήματος ενός άλλου αγαπημένου παιχνιδιού του παρελθόντος (του Cannon Fodder, ανιστόρητοι!), όμως, ταιριάζει γάντι στη σειρά που θα μας απασχολήσει αυτόν το μήνα. Ετοιμαστείτε, λοιπόν, για ένα ποτ-πουρί από κλοπές, ληστείες, βανδαλισμούς, ξυλοδαρμούς, κυνηγητό από την αστυνομία και λοιπές “κοινωνικές δραστηριότητες”, που παραπέμπουν στην Αθήνα του περασμένου μήνα…
Σε περίπτωση που σας διακρίνει το βίτσιο να διαβάζετε το περιοδικό από την αρχή και όχι από το τέλος, όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, ίσως θα μαντέψατε πως ο λόγος που αποφάσισα να ασχοληθώ με την πιο αμφιλεγόμενη σειρά στην ιστορία των video games, είναι το ότι ανέλαβα την κριτική του τελευταίου μέρους της. Αν και δεν έχετε απόλυτα άδικο, στην πραγματικότητα την αφορμή μού την έδωσε γνωστός και μη εξαιρετέος συντάκτης του περιοδικού, η σχέση του οποίου με τα games περιορίζεται στην ενασχόλησή του με ένα-δύο “Need For Speed” (και μάλιστα από τα απαράδεκτα καινούργια, ούτε καν από τα παλιά καλά!) και το “Super Overclocking Simulator 1.33 (GHz)”. Σε πρόσφατη συζήτηση που είχαμε με τον εν λόγω νεαρό, επέμενε πως μέχρι την έλευση του GTA: Vice City, το 2002, η σειρά ήταν παγκοσμίως άγνωστη! Αγαπητέ ivtec, άνοιξε τα μάτια σου και διάβασε, μήπως μάθεις λίγη από την Ιστορία του Gaming…
Grand Theft Auto
Η πρώτη φορά που αποφασίσαμε πως δεν είναι τόσο κακή ιδέα να… λερώσουμε λιγάκι το πεντακάθαρο ποινικό μητρώο μας, ήταν τον Οκτώβριο του 1997, όταν η σκωτσέζικη DMA Design (την οποία, φυσικά, γνωρίζουμε όλοι σήμερα ως Rockstar North), διάσημη κυρίως για τα αξιαγάπητα Lemmings της, επεδίωξε να μας παρασύρει στο βούρκο της ακολασίας και του εγκλήματος με το νέο δημιούργημά της. Το παιχνίδι αυτό έφερε, τελικά, τον τίτλο Grand Theft Auto και όχι Race-N-Chase, όπως ήταν η αρχική επιλογή και μας έβαζε στο ρόλο ενός ανερχόμενου μικροεγκληματία με… καναρινί μπλούζα.
Σκοπός μας ήταν να ολοκληρώσουμε μία σειρά από αποστολές, από τις οποίες δεν θα μπορούσε να μας γλιτώσει ούτε ο… Κούγιας, όχι, όμως, με το γραμμικό τρόπο που είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε στα παιχνίδια της εποχής, αλλά με μία χαρακτηριστική ελευθερία στις κινήσεις και στις επιλογές μας, ένα στοιχείο που όχι μόνο θα καθόριζε τη σειρά, αλλά θα δημιουργούσε ένα ολόκληρο είδος παιχνιδιών! Εδώ το έγκλημα όχι μόνο δεν τιμωρείται, αλλά αντίθετα επιδιώκεται και αμείβεται. Βλέπετε, για κάθε ζημιά, καταστροφή αυτοκινήτου, φόνο πολίτη ή ακόμη καλύτερα αστυνομικού, ο παίκτης αμείβεται με τους αντίστοιχους πόντους, που τον φέρνουν ακόμη πιο κοντά στην ολοκλήρωση του εκάστοτε επιπέδου, ενώ η αλληλεπίδραση με την αστυνομία ήταν ακόμη πιο έντονη απ’ ό,τι στους πιο πρόσφατους τίτλους (εξ ου η ύπαρξη του αστυνομικού καναλιού επικοινωνίας στους, επαναστατικούς για την εποχή, ραδιοφωνικούς σταθμούς των οχημάτων, σήμα κατατεθέν της σειράς μέχρι σήμερα).
Αυτός μάλιστα ήταν ο λόγος που οι δημιουργοί του κατέφυγαν στην επιλογή της κατακόρυφης απεικόνισης, ώστε να θυμίζει εσκεμμένα την εικόνα καταδίωξης όπως φαίνονται από ελικόπτερο. Παρά τους περιορισμούς, όμως, της κατακόρυφης προοπτικής, ο σχεδιασμός των πόλεων του παιχνιδιού ήταν αρκετά λεπτομερής και με μεγάλη ποικιλία. Καθεμία από τις τρεις αντιστοιχούσε σε πραγματική μεγαλούπολη των ΗΠΑ (Liberty City – Νέα Υόρκη, San Andreas – Σαν Φρανσίσκο και Vice City – Μαϊάμι), ενώ, όπως γνωρίζουμε όλοι, και οι τρεις έκαναν ξανά την εμφάνισή τους στις επόμενες γενιές των GTA.
Μέσα στην επόμενη διετία, το GTA μεταφέρθηκε στο PlayStation (1998) μία κίνηση που οδήγησε σε μεγάλη αύξηση της δημοτικότητας του παιχνιδιού, αλλά και σε μία εκπληκτική για την τεχνολογική ισχύ του μηχανήματος έκδοση για το GameBoy Color (1999). Την ίδια χρονιά (1999) και με διαφορά μόλις μερικών εβδομάδων, κυκλοφόρησαν τα δύο expansions του πρώτου μέρους, τα GTA: London, 1969 και GTA: London, 1961. Οπως αφήνει να εννοηθεί ο τίτλος τους, τα δύο αυτά Mission Packs μεταφέρουν τη δράση χωροχρονικά στην αγγλική πρωτεύουσα κατά τη διάρκεια των ’60s, διαφοροποιώντας ανάλογα το σκηνικό του παιχνιδιού, από τους κατακόκκινους τηλεφωνικούς θαλάμους και τα εξίσου κόκκινα διώροφα λεωφορεία, μέχρι τους “ανάποδους” δρόμους και την αγγλική αργκό που χρησιμοποιούσε, χωρίς, όμως, να προσθέτει κάτι ουσιαστικό στο gameplay.
