Επειδή, όμως, ο κατάλογος με τις μηνύσεις, τα δικαστήρια και τις νόμιμες και παράνομες εκδόσεις δεν έχει τελειωμό, μπορείτε να μάθετε περισσότερα στο σχετικό ντοκιμαντέρ του BBC. Εμείς θα επανέλθουμε στην ιστορία του φίλου μας του Αλέξη, ο οποίος το 1989 προχωρά στη συνέχεια του Tetris, το τρισδιάστατο “Welltris”, το οποίο, όμως, αν και ήταν επίσης εθιστικό, δεν κατόρθωσε σε καμία περίπτωση να πλησιάσει τη δημοτικότητα του προκατόχου του.

Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, μετακομίζει στις ΗΠΑ, όπου το Φεβρουάριο του 1996 ιδρύει μαζί με τον Henk Rogers την Tetris Company, η οποία είχε ως σκοπό να ελέγχει τα δικαιώματα μεταφοράς του Tetris, τα οποία στο μεταξύ είχε ανακτήσει. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως σταμάτησε να δουλεύει πάνω στην ανάπτυξη νέων τίτλων, οι οποίοι προφανώς ήταν σχεδόν όλοι puzzle games, με πιο γνωστό το εξαγωνικό Hexic. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως η αφορμή για να ασχοληθώ με το βίο του Pajitnov ήταν το Puzzle Quest: Galactrix που παρουσιάσαμε στο περασμένο τεύχος και έχει βασιστεί στους μηχανισμούς του Hexic.

Σήμερα, ο Pajitnov ζει στο Seattle και εργάζεται ως σύμβουλος αλλά και σχεδιαστής σε δεκάδες puzzle games. Αν και το 2007 τού απονεμήθηκε μεταξύ άλλων το βραβείο First Penguin της Game Developers Conference για τη δημιουργία ουσιαστικά της σκηνής των επονομαζόμενων casual games (κάτι που αυτομάτως θα έπρεπε να τον κάνει αντιπαθή στον πολέμιο των παιχνιδιών αυτού του είδους, τον Γκέκα «Admiral»!), παραμένει ταπεινός και δηλώνει πως “απλώς έτυχε να είναι ένας nerd που μία καλή ιδέα του πέτυχε κατά λάθος”.

Το σημαντικότερο, όμως, όλων είναι πως ο ίδιος ο Pajitnov δείχνει να είναι πάνω από όλα υπερήφανος για τη δουλειά του και γι’ αυτό θα κλείσω με κάτι που διάβασα σε κάποια συνέντευξή του σε ξενόγλωσσο περιοδικό πριν από 1-2 χρόνια: Κάθε φορά που κάποιος τον πλησιάζει λέγοντάς του “Να ξέρατε πόσο χρόνο έχασα παίζοντας το παιχνίδι σας!”, τους ρωτάει αν πέρασαν καλά παίζοντας και, όταν αυτοί αποκρίνονται “Φυσικά!”, τους ανταπαντά “Τότε δεν ήταν καθόλου χαμένος χρόνος, φίλε μου…”.